Në arkivat e vjetra të historisë tonë, shpesh emrat që bërtasin më shumë janë ata të politikanëve, por heronjtë e vërtetë janë ata që punuan në heshtje, aty ku balta ishte deri në gju dhe ku shpresa ishte e pakët.
Një nga këta njerëz ishte inxhinieri vizionar nga treva e Llapit, një burrë që e shihte Kosovën jo si një tokë të ndarë nga malet, por si një hartë që duhej bashkuar me çdo kusht. Ai nuk projektonte ura prej betoni nëpër qendrat e mëdha të qyteteve për t’u dukur në sytë e botës; misioni i tij ishte shumë më fisnik: ai ndërtonte “ura shpirti” aty ku askush nuk guxonte të futej.
Në vitet kur mjetet teknologjike ishin thuajse inekzistente dhe kur i vetmi mjet pune ishte lapsi mbi letër dhe vullneti i hekurt, ai gjeti mënyra gjeniale se si të kalonte lumenjtë e rrëmbyeshëm dhe malet e larta të rrethinës së Podujevës dhe më gjerë. Qëllimi i tij ishte i thjeshtë, por jetik: të lidhte njerëzit e fshatrave të harruara me shkollat, me mjekët dhe me pjesën tjetër të qytetërimit. Ai njihej në të gjithë zonën si njeriu që nuk thoshte kurrë “jo” kur bëhej fjalë për të mirën e komunitetit, madje edhe kur kjo kërkonte të punonte në orët e vona të natës apo në mes të dimrit të ashpër.
Ajo që e bën historinë e tij vërtet të jashtëzakonshme është fakti se ai shpesh punonte pa asnjë pagesë, duke refuzuar ofertat fitimprurëse që i vinin nga qytetet e tjera. Ai besonte fort se shpërblimi më i madh nuk ishin paratë në xhep, por drita e gëzimit në sytë e fëmijëve, të cilët tashmë mund të shkonin në mësim me këpucë të thara, pa u detyruar të kalonin përmes përrenjve të rrezikshëm.
Ky inxhinier ishte arkitekti i heshtur i komunikimit njerëzor. Ai nuk kërkoi kurrë monumente apo tituj lavdie. Trashëgimia e tij janë ato rrugë që ekzistojnë edhe sot, ato ura që mbajnë peshën e brezave dhe ai vizion që na mëson se dashuria për vendin nuk tregohet me fjalë të mëdha, por me vepra që u shërbejnë të tjerëve.
Sa prej nesh janë të gatshëm sot të lënë një pasuri të tillë shpirtërore, ku emri të mos kujtohet për llogaritë bankare, por për rrugët që hapi aty ku dikur kishte vetëm pengesa?
Ai mbetet simboli i inxhinierisë së ndershmërisë, njeriu që kuptoi se pa lëvizje dhe pa lidhje me njëri-tjetrin, një popull nuk mund të marshojë kurrë drejt të ardhmes.