Aleksandër Moisiu ishte aktori shqiptar që pushtoi skenat më të mëdha të Evropës, duke u bërë një idhull në Gjermani, Austri dhe Rusi.
Por përtej famës së tij si “Hamleti” i madh i skenës, Moisiu ishte një patriot i heshtur që nuk ngurroi të përdorte autoritetin e tij ndërkombëtar në momentet më kritike për shtetin shqiptar.
Në vitin 1920, kur Shqipëria po përballej me rrezikun e copëtimit dhe prania e trupave të huaja në Vlorë ishte kthyer në një problem madhor diplomatik, Moisiu bëri një lëvizje të papritur. Ai la skenat luksoze të Berlinit dhe Vjenës për t’u kthyer në Shqipëri.
Qëllimi i tij nuk ishte vetëm të vizitonte atdheun, por të ndërmjetësonte përmes njohjeve të tij të larta në qarqet intelektuale dhe diplomatike evropiane për të siguruar njohjen e plotë të kufijve tanë.
Gjatë qëndrimit të tij, ai zhvilloi biseda të fshehta me përfaqësues të misioneve të huaja, ku kërkoi me insistim që zëri i popullit shqiptar të dëgjohej në konferencat ndërkombëtare. Ai shpjegonte se Shqipëria kishte kapacitetet intelektuale për t’u qeverisur si një vend evropian.
Edhe pse ai ishte një artist, raportet e vëzhguesve të kohës e përshkruanin atë si një negociator tejet të mprehtë që e njihte mirë psikologjinë e diplomacisë. Ky kontribut i tij mbetet një dëshmi e bukur se si arti dhe figura e një personazhi me famë botërore mund të vihen në shërbim të plotë të dinjitetit të një kombi të tërë.