Aleksi gjithmonë kishte pasur dëshirë të eksploronte pyjet e dëndura pranë shtëpisë së tij, por asgjë nuk mund ta kishte përgatitur për atë që hasi atë ditë. Përmes një hapësire midis pemëve, ai vuri re diçka masive që shkëlqente zbehtë nën mbulimin e myshkut dhe vreshtave. Teksa afrohej, zemra i rrihte fort; një anije kozmike e vjetër dhe e harruar, që dukej e braktisur në mes të asgjëkundit. Kurioziteti e mposhti frikën e tij dhe ai u drejtua me kujdes drejt brendësisë. Por ajo që zbuloi brenda sallave të saj të heshtura dhe të errëta e tronditi deri në palcë.
Brenda anijes, gjithçka dukej e ngrirë në kohë. Dritat pulsonin dobët, ndërsa muret metalike ishin të mbuluara me një shtresë të hollë pluhuri dhe lagështie. Aleksi ecte ngadalë, duke dëgjuar vetëm jehonën e hapave të tij. Papritur, ai vuri re disa kapsula të mëdha të vendosura përgjatë një korridori të ngushtë. Kur iu afrua njërës prej tyre, zemra iu ndal për një çast—brenda ndodhej një krijesë e panjohur, e ngrirë sikur të ishte në gjumë të thellë.
Ndërsa vazhdoi më tej, ai gjeti një dhomë kontrolli ku disa ekrane të vjetër ende funksiononin. Në njërin prej tyre shfaqeshin pamje të Tokës nga lart, por diçka nuk shkonte… pamjet nuk ishin nga koha e sotme. Ishin të vjetra, ndoshta dekada më parë. Kjo e bëri të kuptonte se anija kishte qenë në Tokë prej shumë kohësh, ndoshta duke vëzhguar njerëzit në heshtje. Por surpriza më e madhe erdhi kur ai gjeti një dosje të çuditshme me simbole të panjohura—dhe mes tyre, një fotografi… të vetes së tij si fëmijë.
I tmerruar dhe i hutuar, Aleksi filloi të kuptojë se kjo nuk ishte thjesht një anije e braktisur. Kishte diçka personale, diçka që lidhej drejtpërdrejt me të. Në atë moment, një zhurmë e lehtë elektrike përshkoi anijen dhe dritat u ndezën më fort. Kapsulat në korridor filluan të dridheshin lehtë, sikur diçka po zgjohej. Aleksi e kuptoi se nuk ishte vetëm—dhe se ndoshta kishte qenë gjithmonë pjesë e këtij misteri shumë më të madh nga sa kishte imagjinuar ndonjëherë.