Ministri i Jashtëm iranian, Abbas Araghchi ka mohuar se Irani ka patur ndonjë kontakt me SHBA-në lidhur me konfliktin. Kjo deklaratë erdhi pasi presidenti amerikan, Donald Trump u tha gazetarëve në Air Force One mbrëmë se po flasin me Iranin.
Araghchi tha se nuk ka shkëmbyer mesazhe me Uashingtonin mbi një marrëveshje të mundshme paqeje.
“Irani nuk ka kërkuar armëpushim dhe konflikti duhet të përfundojë në një mënyrë që siguron që të mos ndodhë përsëri”, tha Araghchi.
Për Ngushticën e Hormuzit, ai tha se rruga ujore ishte e mbyllur vetëm për armiqtë dhe ata që mbështesnin agresionin e tyre.
Menjëherë pas komenteve, një zëdhënës i ministrisë së jashtme të Katarit tha se ata nuk ishin në dijeni të ndonjë ndërmjetësimi zyrtar që po ndodhte midis SHBA-së dhe Iranit.
Për shkak të zbritjes së një mase të ftohtë ajrore, ditët në vijim na pret një ndryshim i motit. Do të jetë mot me vranësira të ndryshueshme me reshje të herëpashershme shiu, të cilat do të jenë më të bollshme në pjesët perëndimore.
Reshjet në vendet më të larta mund të shndërrohen në shi dhe borë, e në male në borë. Temperatura ditore do të ketë tendencë të ulet.
Të mërkurën në pjesët lindor do të fryjë erë mesatare, kryesisht nga drejtimi jugor, ndërsa në pjesët perëndimore nga drejtimi perëndimor. Nga e enjtja, era do të ndryshojë drejtim në veri.
Në Shkup, më freskët me reshje të kohëpaskohshme shiu. Deri të mërkurën do të fryjë erë jugore, ndërsa të enjten dhe të premten erëra mesatare deri e përforcuar veriore.
Presidenti amerikan lëshoi të shtunën një thirrje urgjente e të dëshpëruar drejtuar aleatëve ndërkombëtarë për formimin e një koalicioni ushtarak që do të garantonte sigurinë në Ngushticën e Hormuzit.
Përmes rrjetit social “Truth”, ai ftoi fuqi si Britania, Franca, Japonia dhe Kina që të dërgojnë anije luftarake për të mbrojtur lëvizjen e lirë të naftës, ndërsa premtoi se SHBA do të merrte përsipër goditjen direkte të kapaciteteve iraniane.
Presidenti amerikan lëshoi të shtunën një thirrje urgjente e të dëshpëruar drejtuar aleatëve ndërkombëtarë për formimin e një koalicioni ushtarak që do të garantonte sigurinë në Ngushticën e Hormuzit.
Përmes rrjetit social “Truth”, ai ftoi fuqi si Britania, Franca, Japonia dhe Kina që të dërgojnë anije luftarake për të mbrojtur lëvizjen e lirë të naftës, ndërsa premtoi se SHBA do të merrte përsipër goditjen direkte të kapaciteteve iraniane.
Sipas Associated Press, ky mesazh reflektonte një ndryshim të papritur të strategjisë, ku presidenti, i cili dikur premtonte tërheqje nga konfliktet e huaja, tani kërkon përfshirje globale në një zonë tejet të nxehtë.
Por pavarësisht ftesës, reagimi i Evropës ishte i ftohtë dhe pothuajse përçmues, duke e lënë Uashingtonin në një izolim diplomatik të paprecedentë. Franca i mbylli derën planit në mënyrë kategorike, duke deklaruar se misioni i saj mbetet rreptësisht mbrojtës dhe duke bërë thirrje për ndalimin e panikut, ndërsa Londra u mjaftua me deklarata të turbullta se po “shqyrton opsionet”.
Kjo shpërfillje kolektive tregon se aleatët evropianë nuk janë të gatshëm të paguajnë koston ushtarake të një lufte për të cilën nuk u konsultuan. Pas dy javë lufte me Iranin, presioni politik dhe ekonomik mbi administratën Trump ka arritur kulmin, duke prodhuar efekte zinxhir në të gjithë globin.
Publiku amerikan po shfaq shenja të forta shqetësimi për shkak të rritjes galopante të çmimeve të naftës dhe rënies së tregjeve financiare. Pa një plan të qartë se si do të përfundojë ky konflikt, raporton Associated Press, edhe mbështetësit më besnikë të presidentit kanë filluar të vënë në pikëpyetje strategjinë e tij, gjë që po reflektohet në rënien drastike të popullaritetit në sondazhet kombëtare.
Ndërkohë në nivel global, kjo situatë ka prodhuar një efekt paradoksal që po favorizon drejtpërdrejt Rusinë e Vladimir Putinit. Për shkak të bllokimit të Ngushticës së Hormuzit dhe mungesës së furnizimeve nga Gjiri Persik, Uashingtoni u detyrua të lehtësonte sanksionet mbi naftën ruse për të stabilizuar tregjet e brendshme.
Kjo rritje e çmimeve i ka dhënë Moskës mjetet financiare për të vazhduar luftën në Ukrainë, duke dëmtuar seriozisht përpjekjen shumëvjeçare të Perëndimit për ta gjunjëzuar ekonomikisht Kremlinin.
Brenda SHBA-së, demokratët po e shfrytëzojnë këtë kaos ekonomik si një mjet të fuqishëm elektoral për zgjedhjet e afërta të mesmandatit. Partia kundërshtare po e portretizon luftën si dëshmi të dështimit të premtimeve republikane për uljen e kostove të jetesës dhe stabilitetin.
Teksa një të pesta e naftës botërore që kalon përmes kësaj rruge, kërcënimi për infrastrukturën energjetike ka krijuar një pasiguri që po gërryen besimin e investitorëve globalë. Premtimet e Trump se çmimet do të bien “sapo kjo të përfundojë” nuk po arrijnë të qetësojnë ankthin e konsumatorëve që përballen me kosto rekord të energjisë.
Së fundmi, lufta ka shkaktuar një përçarje të thellë edhe brenda lëvizjes MAGA, ku figura konservatore kanë kritikuar ashpër nisjen e konfliktit. Ky front i ri ka vënë përballë premtimin e hershëm të Trump për t’u dhënë fund “luftërave të pafundme”, me realitetin e një lufte të përgjakshme dhe të kushtueshme. /tesheshi.com/
Donald Trump ka krijuar një traditë të re në korridoret e Shtëpisë së Bardhë, e cila nga shumë vëzhgues po shihet më shumë si një mjet kontrolli dhe nënshtrimi sesa si një gjest bujarie. Presidenti i SHBA-së po shfaqur një fiksim të pazakontë me markën amerikane të këpucëve Florsheim, të prodhuara në Çikago që nga viti 1892.
Ndonëse kushtojnë mesatarisht vetëm 145 dollarë – një shifër modeste për standardet e tij të luksit – Trump ka nisur t’ua dhurojë ato pothuajse të gjithë bashkëpunëtorëve të tij të ngushtë, duke i detyruar ata t’i veshin si shenjë besnikërie.
Donald Trump ka krijuar një traditë të re në korridoret e Shtëpisë së Bardhë, e cila nga shumë vëzhgues po shihet më shumë si një mjet kontrolli dhe nënshtrimi sesa si një gjest bujarie. Presidenti i SHBA-së po shfaqur një fiksim të pazakontë me markën amerikane të këpucëve Florsheim, të prodhuara në Çikago që nga viti 1892.
Ndonëse kushtojnë mesatarisht vetëm 145 dollarë – një shifër modeste për standardet e tij të luksit – Trump ka nisur t’ua dhurojë ato pothuajse të gjithë bashkëpunëtorëve të tij të ngushtë, duke i detyruar ata t’i veshin si shenjë besnikërie.
Sipas raportimeve të Ëall Street Journal, kjo praktikë nisi në Zyrën Ovale kur Trump kritikoi hapur stilin e dy ndihmësve të tij, Sekretarit të Shtetit Marco Rubio dhe Zëvendëspresidentit J.D. Vance, duke i quajtur “të shëmtuara” këpucët e tyre.
Pas atij episodi, ai nxori një katalog dhe u porositi atyre nga një palë këpucë Florsheim. Megjithatë, ajo që nisi si një sugjerim mode, është shndërruar në një situatë sa qesharake, aq edhe poshtëruese për figurat më të larta të administratës amerikane.
Rasti më flagrant që ka pushtuar mediat dhe rrjetet sociale është ai i Sekretarit të Shtetit, Marco Rubio. Ai u bë menjëherë viral pasi u shfaq në publik me këpucët numër 45 që i dhuroi Trump.
Pamjet tregonin qartë se këpucët ishin dukshëm më të mëdha se masa e tij reale, duke krijuar një imazh gati karikaturor të kryediplomatit amerikan. Për shumë kritikë, ky nuk ishte thjesht një gabim në masë, por një simbolikë e fuqishme e “diktatit” të Trump.
Zyrtarët e tij duhet të veshin atë që u jepet, edhe nëse nuk u bën apo i bën të duken qesharakë. Diktate dhe servilizma të tilla nuk janë imponuar kurrë më parë në historinë e Shteteve të Bashkuara, ku integriteti personal i zyrtarëve të lartë ka qenë i pacenueshëm.
Këto sjellje duken më tipike për epokën e errët të totalitarizmit, duke kujtuar marrëdhëniet e Stalinit me anëtarët e Byrosë Politike, ku çdo tekë e udhëheqësit duhej pranuar me buzëqeshje për të treguar nënshtrim absolut.
Në atë kohë, anëtarët e rrethit të ngushtë të diktatorit sovjetik detyroheshin të kërcenin apo të silleshin sipas tekave të tij për të vërtetuar besnikërinë. Sot në Uashington, ky test po kalohet përmes mbathjes së këpucëve të huaja.
Lista e “përfituesve” të këtyre dhuratave përfshin emra si Pete Hegseth, Hoëard Lutnick, Steven Cheung, e madje edhe gazetarë si Tucker Carlson e Sean Hannity. Trump raportohet se i firmos personalisht kutitë dhe më pas ndjek me vëmendje nëse marrësit po i mbajnë ato veshur.
“Të gjithë kanë frikë se mos nuk i kanë veshur kur takohen me Trump”- tha një zyrtar i Shtëpisë së Bardhë, duke treguar presionin psikologjik pas këtij veprimi. Ndërsa markat luksoze si Louis Vuitton janë braktisur në dollapë për të mos zemëruar presidentin, ky obsesion tregon një stil udhëheqjeje, ku masa e këpucëve shndërrohet në një test të frikshëm të besnikërisë politike. /tesheshi.com/
“Tehut të shpatës kemi ecur rrufe, pastaj shpata ka ecur mbi ne” – Xhevahir Spahiu.
Është kjo një ndër thëniet më brilante ku ngërthehet historia jonë si shqiptarë, ku shpata nuk është as më pak e as më shumë se tradhëtia që ne i kemi bërë dhe vijojmë t’ja bëjmë këtij vendi. Jo tradhëti klasike, duke bashkëpunuar me armikun, por tradhëti morale, ku siç thuhet, i bëjmë vendit tonë atë aq as armiku nuk na e ka bërë. Dhe kjo është e qartë ditën për diell: ne jemi tradhëtarë nga lehtësia si korruptohemi dhe korruptojmë, se si e çnderojmë dhe e bëjmë pis vendin tonë, si e dhunojmë dhe e bëjmë të urryer, pra vetë ne. Dhe kjo meriton të quhet açik si tradhëti.
“Tehut të shpatës kemi ecur rrufe, pastaj shpata ka ecur mbi ne” – Xhevahir Spahiu.
Është kjo një ndër thëniet më brilante ku ngërthehet historia jonë si shqiptarë, ku shpata nuk është as më pak e as më shumë se tradhëtia që ne i kemi bërë dhe vijojmë t’ja bëjmë këtij vendi. Jo tradhëti klasike, duke bashkëpunuar me armikun, por tradhëti morale, ku siç thuhet, i bëjmë vendit tonë atë aq as armiku nuk na e ka bërë. Dhe kjo është e qartë ditën për diell: ne jemi tradhëtarë nga lehtësia si korruptohemi dhe korruptojmë, se si e çnderojmë dhe e bëjmë pis vendin tonë, si e dhunojmë dhe e bëjmë të urryer, pra vetë ne. Dhe kjo meriton të quhet açik si tradhëti.
Por tradhëtia më e madhe kësaj kohe të trazuar po shfaqet dhe në planin politik, aty ku në fakt tradhëtohet më shumë. Dhe kjo është mpleksja me shtetin namkeq izraelit, një çiban i sajuar denatyrshëm mbi kohezionin fetar, social e historik të Lindjes së Mesme, i cili, siç po shihet, po i vë flakën botës prej të çmendurve në krye të tij.
Në mos u dalloftë sot, nëser padyshim që do jetë e frikshme në qartësi tradhëtia e qeverisë duke u rreshtuar krah sionistëve gjakatarë, të cilëve u lexohet fundi mjaft të lexosh historinë.
Dhe në këtë zhvillim, janë shfaqur së fundi shenja të një invazioni hebre në Shqipëri për blerje pronash të patundshme.
Ndaj, kush sot u shet prona hebrenjve, bën aktin më të ulët të tradhëtisë ndaj këtij vendi. Kush e bën këtë, i ka vënë thjesht një minë atdheut të tij, sado me halle.
Të mbrosh jetën e dikujt nën kërcënim, siç kanë bërë shqiparët me hebrenjtë gjatë Luftës së Dytë Botërore, është vërtet një akt fisnik, vërtet për t’u krenuar. Është në thelb një akt i natyrës islame, i vërtetuar në histori. E bënë këtë dhe palestinezët zemërbardhë nën peshën e një empatie pas Luftës së Dytë Botërore, duke u hapur u dyert për mirëseardhje nga andej ku kishin hequr picirin, në Europë. Por më pas pasoi tradhëtia e besëthyerja tipike çifute, duke sjellë tragjedinë e një populli që vijon edhe sot, faqe botës.
Dhe sot, tradhëti është që t’u japësh qoftë dhe një copë tokë nga vendi yt, ku nesër të mallkosh veten pse e bëre. Dhe nëse ka vërtet arsye për krenari në shpëtimin e hebrenjve dekada më parë, krenari sot është të refuzosh paratë e tyre që kullojnë padrejtësi duke iu shitur prona.
Është kjo prova nëse shqiptarit, sado të keqe ta ketë qeverisjen, të tregojë se i ka mbetur ende sa pak atdhedashuri e dinjitet për vendin e vet.
Shqipëria që u ka rezistuar shumë furtunave historike, shumë belave të natyra të ndryshme, ka mbijetuar gjithsesi. Por nëse hebrenjtë ulen këmbëkryq në këtë vend, lamtumirë Shqipëri, në tërë kuptimin më dramatik e tragjik të fjalës! /tesheshi.com/
Areoplanmbajtëset janë ndër anijet luftarake më të mëdha të ndërtuara ndonjëherë. Anija amerikane USS Gerald R. Ford është rreth 337 metra e gjatë, që do të thotë se kuverta e saj është më e gjatë se tre fusha futbolli. Kur është e pajisur plotësisht, zhvendos më shumë se 100,000 ton, duke e bërë atë një qytet të vërtetë lundrues.
Ajo që i habit shumë është fakti se transportuesit modernë amerikanë përdorin energji bërthamore. Kjo do të thotë që anijet si USS Nimitz mund të lundrojnë për më shumë se 20 vjet pa i furnizuar me karburant reaktorët e tyre. Në praktikë, autonomia e tyre nuk kufizohet nga karburanti, por nga sasia e ushqimit dhe nevojat e ekuipazhit.
Areoplanmbajtëset janë ndër anijet luftarake më të mëdha të ndërtuara ndonjëherë. Anija amerikane USS Gerald R. Ford është rreth 337 metra e gjatë, që do të thotë se kuverta e saj është më e gjatë se tre fusha futbolli. Kur është e pajisur plotësisht, zhvendos më shumë se 100,000 ton, duke e bërë atë një qytet të vërtetë lundrues.
Ajo që i habit shumë është fakti se transportuesit modernë amerikanë përdorin energji bërthamore. Kjo do të thotë që anijet si USS Nimitz mund të lundrojnë për më shumë se 20 vjet pa i furnizuar me karburant reaktorët e tyre. Në praktikë, autonomia e tyre nuk kufizohet nga karburanti, por nga sasia e ushqimit dhe nevojat e ekuipazhit.
Një anije e vetme e tillë mund të akomodojë midis 4,500 dhe 5,500 njerëzve, duke përfshirë marinarë, pilotë dhe staf teknik. Kjo është më shumë njerëz sesa shumë komuna të vogla. Brenda trupit të anijes ka më shumë se 4,000 dhoma, duke përfshirë një spital me një sallë operacioni, një klinikë dentare, një zyrë postare, palestra dhe madje edhe një studio televizive.
Operacionet e ngritjes dhe uljes janë ndër detyrat më të vështira në aviacion. Një avion që ulet në një transportues duhet të kapë një nga kabllot e çelikut në kuvertë brenda pak sekondash. Nëse piloti nuk arrin, ai menjëherë aplikon gazin e plotë dhe ngrihet përsëri. I gjithë procesi zgjat vetëm disa sekonda dhe nuk ka pothuajse asnjë vend për gabime.
Kabina e fluturimit funksionon si një sistem i sinkronizuar imët në të cilin çdo ngjyrë e uniformës ka një kuptim. Anëtarët e ekuipazhit veshin jelekë me ngjyra të ndryshme në mënyrë që të jetë e qartë se kush është përgjegjës për karburantin, kush është përgjegjës për armët, kush është përgjegjës për kontrollin e avionëve dhe kush është përgjegjës për sigurinë. Në këtë kaos të kontrolluar, aeroplanët mund të ngrihen në intervale prej më pak se një minutë gjatë operacioneve intensive.
Ndërsa shumica e njerëzve i imagjinojnë transportuesit e avionëve në terma të avionëve luftarakë, pistave dhe teknologjisë së sofistikuar ushtarake, historia e vërtetë logjistike qëndron në galerë. Këta gjigantë të detit, siç është USS Gerald R. Ford ose klasa më e vjetër USS Nimitz, funksionojnë si qytete të vogla që duhet të ushqejnë midis 4,500 dhe 5,500 njerëz çdo ditë, varësisht nga misioni dhe numri i anëtarëve të ekuipazhit dhe ekuipazhit ajror në bord.
Shifrat janë mbresëlënëse pa qenë sensacionale.
Sipas të dhënave të publikuara në raportet nga transportuesit amerikanë, më shumë se 17,000 vakte përgatiten në një anije gjatë operacioneve në det. Kjo përfshin mëngjesin, drekën, darkën, por edhe të ashtuquajturat “midrats” – një vakt nate vonë për marinarët dhe pilotët që punojnë në turne nate. Kuzhinat punojnë 24 orë në ditë pa u ndalur, sepse ritmi në anije nuk ndalet kurrë, shkruan Britannica.
Në një sistem të tillë, konsumi i ushqimit matet në qindra kilogramë në ditë. Në një ditë, mund të konsumohen më shumë se 700 kilogramë pulë, rreth 150 kilogramë sallatë jeshile dhe qindra litra qumësht. E gjithë kjo duhet të planifikohet, ruhet dhe përgatitet me saktësi në kuzhina industriale që i tejkalojnë shumë restorante të mëdha në tokë për sa i përket kapacitetit.
Mëngjesi, dreka dhe darka janë të organizuara në një mënyrë të tillë që t’u shërbejnë mijëra njerëzve në turne. Disa mensa të anijeve mund të shërbejnë më shumë se 1,000 njerëzve në një periudhë të shkurtër kohore. Ushqimi përgatitet në sasi të mëdha, por standardet e sigurisë dhe higjienës mbeten të rrepta, pasi shëndeti i ekuipazhit ndikon drejtpërdrejt në gatishmërinë operative të anijes.
Furnizimet me ushqim planifikohen javë dhe muaj më parë. Edhe pse transportuesit e avionëve mund të kalojnë periudha të gjata në det, furnizimet kryhen nëpërmjet anijeve speciale të rimbushjes në det të hapur. Frigoriferët, ngrirësit dhe depot janë të shpërndara në disa kuverta, dhe logjistika i ngjan organizimit të një qendre të madhe tregtare, vetëm se gjithçka zhvillohet larg tokës.
Përveç vakteve kryesore, ka linja shtesë të ushqimit të shpejtë në bord, ndërsa akullorja është tradicionalisht një nga produktet e preferuara midis marinarëve.
Prodhimi i ujit të pijshëm është gjithashtu plotësisht autonom, desalinizimi i ujit të detit prodhon qindra mijëra litra në ditë, të nevojshme për gatim, pirje dhe ruajtjen e higjienës, shkruan Stars and Stripes.
E gjithë kjo e bën një transportues avionësh shumë më tepër sesa një platformë ushtarake. Është një kombinim i një aeroporti, një qyteti, një termocentrali dhe një qendre logjistike që mund të operojë kudo në botë, pa u mbështetur në infrastrukturën në tokë. Është pikërisht kjo lëvizshmëri dhe vetëmjaftueshmëri, arsyeja pse areoplanmbajteset konsiderohen si një nga bëmat më komplekse inxhinierike të kohërave moderne. /tesheshi.com/
