Lajme ditore

Inteligjenca amerikane tregon se lidershipi i Iranit mbetet kryesisht i paprekur dhe nuk rrezikon rrëzimin e afërt, pavarësisht dy javësh bombardimesh intensive nga SHBA-të dhe Izraeli.

Sipas burimeve të njohura me raportet e fundit, cituar nga agjencia e lajmeve Reuters, regjimi iranian vazhdon të ruajë kontrollin mbi publikun, duke sfiduar pritshmëritë për një përmbysje të shpejtë.

Raporti i fundit i inteligjencës, i përfunduar ditët e fundit, vjen në një kohë kur presidenti Donald Trump po përballet me presion të lartë politik për shkak të rritjes së çmimeve të naftës.

Trump ka sugjeruar se mund t’i japë fund “së shpejti” operacionit më të madh ushtarak amerikan që nga viti 2003, por qëndrueshmëria e qeverisjes në Teheran e bën të vështirë gjetjen e një daljeje të pranueshme nga lufta.

Analizat nënvizojnë kohezionin e udhëheqjes klerikale, pavarësisht vrasjes së Udhëheqësit Suprem, Ajatollah Ali Khamenei, më 28 shkurt – në ditën e parë të sulmeve. Edhe zyrtarët izraelitë e kanë pranuar në biseda private se nuk ka asnjë garanci që fushata ushtarake do të sjellë rënien e qeverisë.

Që nga fillimi i konfliktit, SHBA dhe Izraeli kanë goditur objektiva strategjikë si mbrojtja ajrore, centralet bërthamore dhe zyrtarë të lartë të Gardës Revolucionare (IRGC). Megjithatë, IRGC dhe udhëheqësit e përkohshëm kanë arritur të ruajnë frenat e shtetit.

Asambleja e Ekspertëve tashmë ka shpallur djalin e Khameneit, Mojtaba, si pasardhësin në krye të vendit. Në terren, shpresat për një kryengritje të brendshme mbeten të zbehta.

Ndonëse grupet kurde iraniane në Irak kanë pretenduar se dhjetëra mijëra të rinj janë gati të rrëmbejnë armët, inteligjenca amerikane ka hedhur dyshime mbi aftësitë e tyre. Vlerësimet tregojnë se këtyre grupeve u mungon fuqia e zjarrit dhe numri i nevojshëm i luftëtarëve për të mposhtur forcat e sigurisë iraniane.

Edhe pse ka pasur raportime për braktisje të disa bazave nga IRGC në zonat kurde, Trump ka përjashtuar mundësinë e mbështetjes për një sulmi kurd brenda Iranit.

Aktualisht, administrata Trump gjendet në një udhëkryq: objektivat fillestare për “marrjen e kontrollit” nga populli iranian nuk po realizohen, ndërsa makineria shtetërore e Teheranit po tregon një elasticitet të papritur ndaj fuqisë ajrore perëndimore. /tesheshi.com/

Nga Francesca Mannocchi, La Stampa

Shtëpitë mbërrijnë përpara se të ndërtohen vërtet. Ky është paradoksi i kolonisë së re  pranë Mash’en, ku dhjetë kontenierë po krijojnë bërthamën e një vendbanimi të paligjshëm hebre në tokat palestineze.

Kjo prani, paraprin formën përfundimtare dhe e përgatit atë, duke u ofruar forcave politike një imazh të prekshëm të synimeve të tyre: shndërrimin e një premtimi ideologjik në një skenë të zakonshme të përditshmërisë.

Adhar Pantion, nënë e tetë fëmijëve që la shtëpinë e saj komode për një barakë, është pjesë e “Pionierëve të Gazës”. Kjo lëvizje e djathtë koloniale organizon familje që të shërbejnë si pararojë konkrete.

Qëllimi është t’i tregojnë qeverisë se ekziston një grup njerëzish gati për t’u ngulitur në Rripin e Gazës, duke fshirë çdo mundësi për bisedime apo të drejta të palestinezëve mbi atë tokë.

Vizioni i këtyre kolonëve është radikal: ata e shohin tokën si një trashëgimi që thjesht duhet të ndryshojë popull. Adhar flet hapur për dëbime të detyruara të palestinezëve drejt vendeve afrikane, duke e konsideruar këtë si një mundësi që qeveria Netanyahu ende nuk ka pasur guximin ta zgjasë deri në fund.

Në sytë e saj, nuk ka fëmijë vendas, por vetëm “terroristë të ardhshëm”, një retorikë dehumanizuese që legjitimon dhunën ndaj popullsisë autoktone. Lufta e nisur më 7 tetor dhe konflikti me Iranin, i kanë dhënë këtij programi një kornizë të re historike.

Ajo që dikur ishte një ëndërr e çmendur e një minoriteti ekstremist, tani po prezantohet si një zgjedhje strategjike për sigurinë kombëtare. Lëvizja koloniale po shfrytëzon traumën e luftës për të argumentuar se vetëm rikthimi i kolonive civile mund të garantojë mungesën e kërcënimeve në të ardhmen.

Brenda këtij vizioni, lufta shihet thjesht si një mjet për “përgatitjen e hapësirës”: ajo shkatërron, zbraz, rrethon dhe e ridizenjon territorin. Teherani, Hamasi dhe Gaza futen në të njëjtin kuadër kërcënimi, duke lejuar që ri-kolonizimi të pushtojë hapësirë në diskursin qeveritar, duke u paraqitur jo më si një akt fetar, por si një domosdoshmëri ushtarake për mbijetesë.

Strategjia bazohet në erozionin e alternativave. Duke e mbajtur territorin në një gjendje të vazhdueshme lufte dhe paqartësie politike, bëhet e pamundur rindërtimi i një qeverisjeje sovrane palestineze.

Çdo ngërç diplomatik i jep frymëmarrje këtij projekti, ndërsa bota mësohet gradualisht ta shohë tokën si një hapësirë të amputuar dhe të ndashme në segmente sipas interesave izraelite.

Forca e këtyre kolonëve ekstremistë nuk qëndron te numrat, por te “gramatika e kolonizimit”. Gjithçka fillon me një tendë, një gjenerator dhe një rrugë të pashtruar me asfalt, e cila më vonë merr mbrojtje të armatosur dhe njohje nga shteti izraelit.

Atje ku e drejta ndërkombëtare sheh një pushtim të paligjshëm dhe shkelje të të drejtave të njeriut, kjo lëvizje sheh “inkubacionin” e një topografie të re mbi rrënojat e tjetrit. Në fund, ky proces e shndërron kontenierin e thjeshtë në një miniaturë të shtetit të ardhshëm dhe familjen e ngjeshur brenda tij në tullën e parë të një doktrine territoriale.

Sipas kësaj logjike fashiste, Gaza dhe Bregu Perëndimor, shfaqen si toka që “presin” t’u merren pronarëve të tyre, ndërsa lufta dhe politika sigurohen që terreni të jetë i pastruar dhe gati për kolonët e radhës. /tesheshi.com/

Shqipëria u zgjua të martën nën ethet e një tjetër dhunimi të të dhënave digjitale. Faqja zyrtare e Kuvendit të Shqipërisë u bllokua për disa orë, ndërsa e-mailet konfidenciale të deputetëve nisën të qarkullonin si dëshmi e pafuqisë sonë shtetërore.

Autoritetet zyrtare nxituan të drejtonin gishtin nga Teherani, duke përdorur sërish emrin e grupimit “Homeland Justice”. Por pyetja që qarkullon mes ekspertëve të sigurisë është e thjeshtë: a kemi të bëjmë me një sulm iranian, apo me një dështim spektakolar të mbrojtjes që na u shit si e pathyeshme pas vizitës pompoze të kryeministrit Edi Rama në Izrael, ku u premtua se të dhënat tona do të mbroheshin nga teknologjia më e përparuar?

Realiteti tregon një histori krejt tjetër. Qindra qytetarë raportuan se kolapsi preku edhe Ministrinë e Shëndetësisë, qendrat shëndetësore dhe spitalet, duke lënë mjekët pa qasje në të dhënat e pacientëve. Ky fakt nuk u raportua zyrtarisht, për të ruajtur fasadën e sukseseve imagjinare.

Është e pafalshme që pas dhjetëra miliona eurove të shpenzuara për AKSHI-n – institucion që është kthyer në simbol të tenderave të dyshimtë, nepotizmit galopant dhe skandaleve të njëpasnjëshme – siguria jonë kombëtare mbetet në këtë gjendje të mjerë, ku çdo grup hakerësh mund të hyjë si në shtëpinë e vet.

Nëse mbrojtja jonë është vërtet në dorë të kompanive izraelite, të prezantuara si shpëtimtare pas raporteve të Microsoft, CIA-s dhe Mossad-it në vitin 2022, si shpjegohet që sistemet tona bien si kështjella rëre përballë “Homeland Justice”?

Ky paradoks ngre dyshime të forta: ose teknologjia e blerë me paratë e shqiptarëve është e pafuqishme, ose autoritetet po na gënjejnë mbi autorësinë e sulmit për të mbuluar dështimin e tyre.

Zhgënjyes mbetet edhe roli i Presidentit të Republikës, Bajram Begaj, i cili mjaftohet me njoftime të thata se po “konsultohet” me institucionet e tjera shtetërore, ndërkohë që nuk ka thirrur ende një mbledhje të Këshillit të Sigurisë Kombëtare.

Një mbledhje e tillë do të nxirrte zbuluar seriozitetin e frikshëm të situatës, gjë që me sa duket nuk i leverdis për momentin Ramës. Miliona euro të taksapaguesve janë tretur në xhepat e klientelës në emër të digjitalizimit, ndërsa sot shteti shqiptar është i zhveshur dhe i pambrojtur. Siguria kombëtare është sakrifikuar për interesa korruptive dhe retorikë boshe ndërkombëtare.

Dhe pyetja mbetet e hapur: kush po e sulmon Shqipërinë – Irani, ndonjë grupim izraelit për të justifikuar pozicionimin e Tiranës pro-Tel Avivit në këtë konflikt, apo korrupsioni i brendshëm?  /tesheshi.com/