Ajo mbërriti zbathur në atë dasmë luksoze, një figurë që ngjante me një hije të harruar në mes të shkëlqimit verbues të elitës shqiptare, ku veshjet e shtrenjta dhe stolitë prej ari fshihnin shpirtra të ftohtë.
Trupi i saj i hollë dridhej jo vetëm nga lodhja e skajshme fizike, por nga pesha e një e vërtete që kishte vite që digjej brenda saj si një thëngjill i ndezur, një e vërtetë që askush në atë festë përrallore nuk ishte gati ta dëgjonte apo ta besonte.
Ishte e mbuluar me pluhurin e rrugëve të gjata të jugut, me flokët e ngatërruar nga era e kripur e bregdetit dhe lëkurën e çarë e të nxirë nga dielli pamëshirshëm, duke shtrënguar në dorën e saj të vockël e të bërë me kallo një copë letre të rrudhosur, një poster dasme që e kishte gjetur në një kosh mbeturinash, e që shërbente si e vetmja hartë drejt shpëtimit.