Skena e tragjedisë në Durrës, me dy fëmijë të shuar nën gomat e një makine prej një të dehuri në timon, duhet të sjellë në kujtesë dhe një realitet tmerrësisht dramatik me fëmijë që u merret jeta në seri dhe qëllimisht, madje me referenca biblike: në Gaza. Vërtet, ndjeshmëria është pak më e madhe kur është fjala për fëmijë jetëhumbur në përditshmërinë tonë, por etika njerëzore nuk na e lejon të mos jemi dhe universalë ne dhimbje.
Se fjala vjen, Rama reagoi për dy fëmijët e Durrësit, por për të Gazës kurrë nuk e ka bërë një gjë të tillë. Për më tepër, ka marrë në mbrojtje vrasësit e qindra fëmijëve me një sofizëm të pështirë.
Më saktë, në diskursin publik shqiptar, vdekja e të miturve shpesh shërben si një platformë ku pushteti shfaq ndjeshmëri të lartë emocionale, sidomos kur kjo shërben për të forcuar autoritetin e brendshëm.
Megjithatë, kjo ndjeshmëri selektive ndalet në mënyrë të prerë në kufijtë e interesave gjeopolitike. Heshtja e Edi Ramës përballë tragjedisë njerëzore në Gaza, ku mijëra fëmijë kanë humbur jetën, demaskon një pragmatizëm ekstrem që e zhvesh politikën nga çdo dimension njerëzor.
Edi Rama përfaqëson sot më mirë se kushdo tjetër përkufizimin aristotelian të “kafshës politike” (zoon politikon), por në versionin e tij më makiavelist. Për të, njeriu dhe jeta njerëzore nuk janë qëllimi, por mjeti brenda një loje të madhe pushteti.
Nëse brenda vendit ai nxiton të shfaqet si mbrojtës i etikës dhe dhimbjes njerëzore, jashtë kufijve, ky qëndrim transformohet në një llogari të ftohtë.
Mungesa e një mesazhi ngushëllimi apo një reagimi minimal për fëmijët palestinezë tregon se për Edi Ramën, vlera e jetës së një fëmije përcaktohet nga pesha e aleancës me Tel Avivin.
Ky cinizëm politik bëhet edhe më i dukshëm kur shohim se si rrjetet sociale të kryeministrit, të cilat janë të mbingarkuara me imazhe estetike, turizëm dhe “Rilindje”, shmangin me sukses çdo referencë ndaj masakrave që trondisin ndërgjegjen globale.
Ky është pragmatizmi ekstrem i një udhëheqësi që refuzon të jetë në anën e parimeve universale, sapo ato bien ndesh me nevojën për të qenë në harmoni me fuqitë që ai i konsideron si garantë të stabilitetit të tij politik.
Për Edi Ramën, heshtja është një transaksion; është monedha me të cilën ai blen qetësinë dhe mbështetjen e miqve të tij sionistë, duke sakrifikuar kështu integritetin moral të vendit që përfaqëson.
Është një paradoks ulëritës që një lider që pretendon të jetë një figurë avangarde dhe kozmopolite, të tregohet aq provincial dhe i mbyllur përpara vuajtjes njerëzore kur kjo nuk i shërben axhendës së tij.
Ky “modernizëm” i Edi Ramës përfundon aty ku fillon rreziku për të dalë nga rreshti i diktuar prej interesave strategjike. Në fund, kjo qasje dëshmon se ai nuk udhëhiqet nga ndjenja e drejtësisë, por nga instinkti i mbijetesës politike, duke e reduktuar diplomacinë shqiptare në një zyrë noteriale që vulos vetëm ato tragjedi që nuk zemërojnë partnerët e fuqishëm.
Historia dhe kujtesa kolektive nuk do ta mbajnë mend këtë periudhë për sukseset estetike, por për këtë ftohtësi të tejskajshme ndaj gjakut të fëmijëve të Gazës.
Ky qëndrim tregon se kur “kafsha politike” merr kontrollin e plotë mbi njeriun, morali vdes dhe mbetet vetëm llogaria cinike mbi kufomat që nuk prishin punë në skakierën e pushtetit. /tesheshi.com/