Në momentet më të errëta të historisë njerëzore, kur e gjithë Evropa ishte gjunjëzuar nga frika, në malet dhe qytetet tona ndodhi një mrekulli që sot studiohet në të gjitha universitetet botërore. Është historia e “Besës” shqiptare, një kod nderi që doli më i fortë se çdo ushtri dhe çdo rrezik.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Shqipëria dhe Kosova ishin vendet e vetme ku asnjë i huaj që kërkoi strehim nuk u dorëzua. Familje të thjeshta, që shpesh nuk kishin as bukë mjaftueshëm për vete, hapën dyert e shtëpisë për njerëz që nuk i njihnin, duke i veshur me rrobat tona tradicionale dhe duke i prezantuar si pjesë të familjes.
Një nga rrëfimet më rrëqethëse është ajo e një kryefamiljari shqiptar, i cili kur u pyet nga ushtritë e huaja se pse po rrezikonte jetën e fëmijëve të tij për të mbrojtur të huajt, u përgjigj thjesht: “Shtëpia e shqiptarit është e Zotit dhe e mikut. Nëse unë thyej Besën, nuk kam më arsye pse të jetoj.”
Kjo histori e jashtëzakonshme bëri që emri i shqiptarëve të shkruhej me shkronja të arta në Muzeun e Holokaustit në Izrael. Ne jemi i vetmi popull që doli nga ajo luftë me dhjetëfish më shumë miq sesa kishte në fillim. Ky nuk ishte thjesht një akt guximi, ishte një dëshmi e shpirtit tonë të madh që nuk njeh kufij kur bëhet fjalë për dinjitetin njerëzor.
Sot, bota na kujton si “Vendi i Besës”, një titull që peshon më shumë se çdo pasuri tjetër në këtë tokë.
Pyetje për ju: Sa ndiheni krenarë për këtë trashëgimi që na lanë të parët tanë dhe a mendoni se “Besa” mbetet ende tipari që na dallon nga të tjerët?
Ndajeni këtë histori: Shpërndajeni që bota të mos e harrojë kurrë fytyrën e vërtetë të shqiptarit!